ARTIST IN RESIDENCE// Ibrahim Kurt met Lucie Fortuin, Raven Kiss en Cihan Kurt.

Residentie Van 01\07\2025

Opening 19\07\2025 15u

My head is mountain, my hair is snow

Door Ibrahim Kurt/ By Ibrahim Kurt.

How picking me up like a stone you would find insects and other things that are using me as a home.

Toen ik een deel van een huis ging bouwen, stuitte ik op een put, gevormd met de stenen en de grond van het huis. De inktzwarte bodem van de put doet me denken aan mensenfiguren. In het Koerdisch is het woord voor put bîr, wat ook geheugen, bewustzijn betekent. Een lichaam die het geheugen van een huis kan zijn, zelfs in haar afwezigheid.

- Tè bîra te?
Weet je het nog?

Tast je geheugen bij de put, wie weet! Misschien komt het bij je terug.
Heel misschien verschijnt er iets in het donkere van de put.

- nayè bîra te!
Je weet het niet, je zult het je niet herinneren!

Bijt misschien op je tong, wie weet komen er je niet bekende woorden uit.

————

Imagine a house; a house that is not yet built; a house of which we are building its walls. With earth, with stones. After a short time, grass starts to grow on it, as if our wall wants to live; like us.

In my longterm project ‘a house’, I built a house for myself. In parts. Each part is somewhere else. Scattered. I build, break and rebuild a house. With just enough soil, sand, stones and water to build only a small part, each time I lay the stones for the next room, the next wall, I have to tear down what was already there. A continuous crumbling and disappearing, remaining unfinished, yet opening space for other homes to be built.

What exactly is happening when I build a house in parts? What does this circulation mean?

The way I think about this project. When you build something like a house, you are then responsible to it. You have taken these materials from somewhere and you are constructing a thing that didn’t exist before, and then there may be a moment it doesn’t work anymore and you want to move on to somewhere else; what is our obligation? How do we take care of it? With my installation project, I feel as my obligation to take care of it by building and reconstructing it over and over again.

Like the Kurdish diaspora being part of me, I became part of the house I am building. Some things I make visible, because I want to share them. You see me, an eastern person, building a wall with stones and dirt in the west inside a building. This has to mean something. It invites for some conversations. And I consciously decide to do that. I am not building a house, go live in it, and after some time break it down, and that is it. No, it is a house appearing and disappearing, without ever being a whole house.

I remember the houses in the east of Turkey, the neighborhood houses of my childhood. Our neighbors would build a floor, move in, and the houses they lived in would stay unfinished. Concrete, bricks, and sometimes electricity cables or, even water pipes remained visible. Unpainted; incomplete. As children, we felt the coldness of the concrete when we touched it, while wondering the flat roofs. We were unaware of the fact that we were tasting this unfinishedness. Maybe the feeling of it was present. Sometimes on top of a floor was the skeleton of a second floor; rusted reinforcing bars hammered into the concrete looking at the sky, accompanying the antennae. Those irons, warmed by the sun every day, carried the dreams and desires of our neighbors. The city I grew up in was full of these unfinished houses.

————

Tijdens mijn verblijf in Het Langhuis wil ik verschillende processen van het bouwen van huizen onder de loep nemen en anderen uitnodigen om samen met mij te onderzoeken hoe migratie en verplaatsing ervaringen van erbij horen vormen. Het onderzoek zal de vorm van open gesprekken hebben, over onafheid, met Lucie Fortuin, Cihan Kurt, Musa Kurt, en Raven Kiss.

Terwijl ik verschillende delen van het huis bouw, en inzoom op mijn geboorteplaats Qele, zal schrijver Lucie Fortuin parallel aan mijn bouwproces, aan een tekst blijven werken, onaf zoals het huis. Dit terwijl kunstenaars Raven en Cihan werken zullen maken, ieder met een persoonlijke inkijkje op het interieur en exterieur van een huis. Door onze eigen ervaringen als context te gebruiken, zal de residentie onderzoek op sommige punten auto-etnografisch aanvoelen. Zoals de ijzervlechter gedeelte, een onderzoek naar drie generaties Koerdische gastarbeiders in Den Haag. Naast videodagboeken, zal ik samen met Musa experimenteren met beton staal in de kamers van het langhuis.

Uitgaande van de notie van onafheid, proberen wij met onze omgeving mee te denken, door op nomadische wijze aandachtig naar een huis te kijken, te luisteren, steen voor steen het geheugen van het huis proberen te verwoorden, misschien zelfs in flarden te verbeelden.

We bouwen en laten het achter, en een tapijt liggend op de vloer, of een deken, onze lichamen bedekkend, en heel misschien een huis dat daaruit ontstaat, begint te weven met anderen, als een verlengstuk van ons.

Met dank aan: